Winter Son

Daar is iets besonders aan die son net voor die winter regtig begin.

Dit jaag nie.

Dit talm.

Dit glip sagter deur die kombuisvenster, rek oor toonbanke en mure asof dit weet ons gaan dit binnekort mis. Die lig voel amper dikker hierdie tyd van die jaar - goudkleurig, tasbaar - en skilder stilletjies kleur in hoekies wat mens gewoonlik mis kyk. Gange gloei sonder rede. Stof dans in die lig soos feëtjies.

En skielik begin jy raaksien.

Hoe mooi gewone dinge eintlik is.

Jy sien hoe skaduwees nie meer hard voel nie, maar koel en sag. Hulle baklei nie teen die lig nie, maar dra dit. Jy sien hoe jou honde instinktief die warmste son-kol op die vloer kry, een keer draai en dan gaan lê asof die hitte spesiaal vir hulle daar neergesit is.

Jy sien hoe die laatmiddaglig deur die bome breek en alles met goud verf.

Hoe gewone oomblikke skielik heilig voel.

Hoe die wêreld sagter lyk wanneer die lig reg val.

En dan natuurlik - die sonsondergange.

Daardie soort wat jou in die middel van 'n gedagte laat stil raak.

Wat jou kaalvoel buitentoe roep sonder dat jy eers daaraan dink.

Wat nie nou aandag eis nie, maar jou beloon wanneer jy dit gee.

Dit is maklik om te dink die son is konstant.

Altyd daar. Altyd dieselfde.

Maar die son verander die tyd van die jaar.

En juis daarom voel ons dit meer.

En miskien lê die uitnodiging daar.

Om daardie tipe sonlig te wees.

Nie oorweldigend nie.

Nie luidrugtig nie.

Maar doelbewus.

Die tipe teenwoordigheid wat 'n vertrek ligter maak.

Wat mense warm laat voel sonder dat jy erkenning daarvoor nodig het.

Die tipe lig wat bietjie langer bly waar dit nodig is.

Wat mense laat voel hulle word raakgesien.

Want die waarheid is:

Jy weet nooit hoe koud iemand anders se winter is nie.

Jy weet nooit wie stil-stil moeg is nie.

Wie stil-stil swaar dra nie.

Wie eintllik net 'n bietjie warmte nodig het om weer asem te haal nie.

En dalk is dit waarna ons moet streef.

Om daardie tipe sonlig te wees.

Warm.

Sag.

Rustig teenwoordig.

Die tipe mens wat ander sagter laat voel nadat hulle by jou was.

Die tipe wat lig bring in plekke waar ander dalk verby kyk.

Want die son probeer nie heeltyd asemrowend wees nie -

en tog ver-goud dit alles wat dit aanraak.

Mag ons dieselfde doen.

Liefde,

M

xx