Liefde vir die vrou te midde van dit alles

Mar 31
3 min read

’n Week of wat terug staan ek by my lewenslange vriendin se babatee en sê vir haar:

"Wees geduldig met jouself in die postpartum-tyd.

Wees geduldig met jou hart.

Gee jouself genade."

En soos ek die woorde hardop sê, klop iets saggies teen my hart se deur.

Waarom is dit soveel makliker om liefde, geduld en vriendelikheid aan ander voor te stel as om dit self te beoefen?

Ek dink dit is omdat baie van ons hardloop.

Hardloop tussen rolle.

Vrou.

Mamma.

Kok.

Skoonmaker.

Beskermer.

Professionele vrou met drome, sperdatums en verantwoordelikhede.

’n Vrou van God wat probeer getrou leef te midde van dit alles.

"Ons gee so maklik genade weg — maar hou dit selde vir onsself."

Iewers tussen kosblikke pak, e-posse antwoord, wasgoed opvou en ’n koorsige kleintjie om 02:00 sus, probeer ons ook teenwoordige huweliksmaats wees.

Om ons mans goed lief te hê.

Om ’n huwelik te koester wat eens soveel ononderbroke tyd en lang gesprekke gehad het.

Vanselfsprekend verander die huwelik as daar kinders kom.Nie in liefde nie — maar in ritme.

"Liefde verdwyn nie — dit verander net van vorm."

Soms lyk liefde minder soos lang aandetes en meer soos twee moeë mense wat in die kombuis staan en fluister sodat die kleintjie nie wakker word nie.

Soms lyk dit soos spanwerk. Die kleintjie tussen mekaar aangee. Saam wasgoed opvou. ’n Stil “dankie” aan die einde van ’n lang dag.

En soms beteken dit om vir mekaar die genade te gee wat jy self so nodig het.

Sommige maande voel swaarder as ander.

Soos die maande wanneer jou kleintjie tandjies sny en elke uur wakker word. Wanneer jou lyf moeg is, maar jou gedagtes aanhou hardloop deur môre se doenlys. Wanneer jy self siek word, maar aanhou werk — want die stres van iets nie klaar maak nie voel op ’n manier erger as om net deur te druk.

Jy gaan aan, want dit is wat bekwame vroue doen.

Maar sterk-wees, leer ek, is nie net deurdruk nie.

"Sterk-wees is nie altyd hard nie — soms is dit sag."

Sterk-wees is ook sag-wees.

Dit is die stille toestemming om te sê:

"Vandag is ek moeg.

Vandag kan ek nie alles perfek doen nie.

Vandag is goed genoeg, goed genoeg."

As vroue van God dra ons dikwels die stille druk om alles goed te doen — om goed te dien, goed lief te hê, goed ma te wees, goed te werk, ’n vredevolle huis te handhaaf.

Maar God het ons nog nooit gevra om alles perfek te doen nie.

"Hy vra nie perfeksie nie — Hy vra oorgawe."

Hy nooi ons om na Hom te kom, juis as jy moeg is.

Om ons laste neer te lê.

Om te rus in Sy genade.

Dalk is om onsself lief te hê te midde van hierdie resies eintlik ’n daad van geloof.

Om te vertrou dat ons waarde nie lê in hoe perfek ons elke rol vervul nie.

Om te vertrou dat die klein, alledaagse getrouheid reeds genoeg is.

"Getrouheid in die gewone is heilig."

Dalk lyk selfliefde kleiner en eenvoudiger as wat ons verwag.

Om te gaan slaap wanneer die kleintjie slaap — in plaas daarvan om nog iets van die lys af te merk.

Om die kombuis net so te los tot môre.

Om op jou man staat te maak — eerder as om alles self te probeer dra.

Om drie keer diep asem te haal voordat jy weer aangaan.

Dalk is om jouself lief te hê eenvoudig om te onthou: jy is mens.

Dat jy baie rolle op een slag vertolk.

Dat om ’n huis te bou, ’n man lief te hê, kinders groot te maak, op te daag vir jou werk en jou geloof — nie ’n klein ding is nie.

Dit is ’n heilige ding.

En dalk lê die stille revolusie vir vroue soos ons nie daarin om nóg meer te doen nie…

Maar om sagter te raak binne-in die lewe wat ons reeds bou.

Om met onsself te praat soos ons met ons hartsvriendinne praat.

Met geduld.

Met genade.

Met liefde.

"Praat met jouself soos jy met iemand praat vir wie jy baie lief is."

Want as ons soveel sagtheid aan ander kan gee, verdien ons self sekerlik ook ’n bietjie daarvan.

En dalk is dit die ware kuns van raaksien.

Om raak te sien wanneer ons self genade nodig het —en dit vir onsself te gee.

Self in die gejaag. 🤍

Wees lief vir jouself,