Die Vreemde Skuldgevoel van Niksdoen

Vanmiddag het ek myself met ’n onverwagse uur bevind.

Armand en Amé vang 'n middagslaapie.

Geen e-posse om te beantwoord nie.

Geen wasmasjien wat in die agtergrond raas nie.

Geen dringende sperdatums nie.

Geen etes om te beplan nie.

Net ’n uur.

En tog, in plaas daarvan om dit te geniet, het ek ongemaklik gevoel.

Ek het dadelik begin soek na iets nuttigs om te doen. Iets produktief. Iets wat ek van ’n lysie kon afmerk.

Miskien moet ek iets skryf.

Miskien moet ek oefen.

Miskien moet ek ’n kas regpak.

Die moontlikhede was eindeloos, maar niks het regtig reg gevoel nie.

Terwyl ek daar sit en vreemd skuldig voel oor niks doen nie, het ek aan my stoepplante gedink.

Winter het ’n manier om ’n tuin vergete te laat lyk.

Die plante (wat nog nie deur takbokke opgevreet is nie...) is stiller. Die bome kaal. Die groei wat ’n paar maande gelede so dringend gevoel het, is skielik weg.

En tog, elke winter, versorg ons dit steeds.

Ons dek die beddings toe. Ons snoei wat gesnoei moet word. Ons beskerm die plante wat sensitief is vir ryp.

Ons weet dat wat lyk asof dit dormant is, eintlik sy belangrikste werk onder die grond doen.

Wortels wat dieper strek.

Grond wat herstel.

Die plant wat krag bymekaarmaak vir ’n seisoen wat nog moet kom.

Ons vertrou hierdie proses volkome wanneer dit by ons plante kom.

Hoekom is dit so moeilik om te glo dat dieselfde dalk ook waar is van my?

Die waarheid is dat ek hiermee meer sukkel as wat ek graag wil erken.

Ek is selde baie goed daarmee om niks te doen nie.

As daar ’n leë uur in my dag is, is my eerste instink om dit vol te maak. As daar ’n stil oomblik is, begin ek dadelik soek na iets nuttigs om te doen. Werk om klaar te maak. ’n Resep om te toets. ’n Projek om te beplan. ’n Kas om reg te pak. ’n Stukkie inhoud om te skryf.

Selfs wanneer ek sit en probeer rus, voel dit asof ek eerder iets behoort te bereik.

Asof stilstaan eintlik beteken dat ek agter raak.

Asof elke oomblik wat nie produktief is nie, ’n verlore oomblik is.

Ek weet dit is nie waar nie. Ek sou dit nooit vir ’n vriendin sê nie. En tog glo ek dit soms, op stil maniere.

Miskien is dit hoekom hierdie les my aanhou volg.

In wintertuine.

In stadige middae.

In my dogtertjie, wat vir lang tye kan speel met niks meer as ’n stok en ’n stukkie grond nie.

En in God se sagte herinneringe dat my waarde nooit bedoel was om uit my prestasie te kom nie.

Iewers langs die pad het baie van ons begin glo dat ons waarde bepaal word deur wat ons doen.

Ons vier besig wees.

Ons bewonder produktiwiteit.

Ons dra uitputting soos ’n erekenteken.

En verveeld-wees?

Dit het iets verdag geword.

As ons verveeld is, dink ons ons mors tyd.

As ons rus, wonder ons wat ons eerder behoort te doen.

As ons stil sit met ’n koppie tee en kyk hoe winterlig oor die vloer beweeg, fluister ’n stemmetjie of dit regtig die beste gebruik van ons tyd is.

Dit is uitputtend.

Selfs ons stokperdjies het projekte geword.

Ons stappies word fiksheidsdoelwitte.

Ons tuine word inhoud.

Ons etes word foto’s.

Ons naweke word geleenthede vir selfverbetering.

Ons het vergeet dat sommige dinge toegelaat word om net te wees.

’n Stap is net ’n stap.

’n Middag is net ’n middag.

Ek dink gereeld aan kinders hieroor.

Gee hulle ’n stukkie gras, ’n stok en genoeg tyd, en hulle skep hele wêrelde.

Hulle vra nie of dit hulle toekoms gaan verbeter nie.

Hulle wonder nie of hulle hul vrye tyd moet optimeer nie.

Hulle let net op.

’n Kewer wat oor die pad beweeg.

’n Wolk wat soos ’n hasie lyk.

’n Plas water wat perfek is om in te spring.

Miskien is dit hoekom kinders soveel makliker verwondering ervaar.

Hulle het nog nie geleer dat elke oomblik homself moet regverdig nie.

En dalk is dit wat konstante prestasie stilweg van ons steel.

Nie net ons energie nie.

Maar ons aandag.

Wanneer ons heeltyd op die volgende ding fokus om te bereik, mis ons die lewe wat reeds voor ons ontvou.

Die stoom bo ’n koppie koffie.

Die wintermis oor die veld.

Die lag van jou kind in ’n ander kamer.

Die getroue ritme van gewone dae.

Selfs God se sagte uitnodigings raak maklik stil tussen al die geraas.

Ek wonder die laaste tyd of verveeld-wees nie iets is om te vermy nie, maar iets om te versorg.

Soos ’n klein winterblom wat min aandag kry.

Want verveling skep ruimte.

Ruimte om op te let.

Ruimte om te wonder.

Ruimte om te bid.

Ruimte om by God te sit sonder ’n lys versoeke of ’n agenda vir selfverbetering.

Net ruimte om saam te wees.

In ’n wêreld wat voortdurend vra wat ons bou, bereik of word, voel dit amper soos mors.

En tog vermoed ek dat van die belangrikste groei in ons lewens juis in hierdie stil plekke gebeur.

Ondergronds.

Versteek.

Ver weg van applous en prestasie.

Miskien is dit hoekom ek soms saggies lag wanneer ek myself betrap dat ek elke leë oomblik in ’n produktiwiteitsprojek probeer verander.

Hier sit ek op ’n rustige Sondagmiddag en wonder of ek nie eerder iets “nuttigs” moet doen om ’n beter weergawe van myself te word nie.

Asof die weergawe wat hier sit, nog nie klaar is nie.

Asof rus eers waarde het wanneer dit my help om later meer te kan doen.

Maar dalk is daar ’n ander manier.

Miskien is nie elke seisoen bedoel om vrugte te dra nie.

Miskien is party seisoene bedoel om wortels te groei.

Miskien is verveling nie mislukking nie.

Miskien is stilte nie luiheid nie.

Miskien is niksdoen soms juis iets belangriks.

En miskien, soos ’n wintertuin, hoef ons nie altyd groei te sien om te weet dit gebeur nie.

Miskien mag ons die stille werk vertrou.

Die seisoen vertrou.

God vertrou.

En vir ’n rukkie in die winterson sit sonder om dit in iets meer te probeer verander.

Net asemhaal.

Lewe.

Let op.

En miskien is dit genoeg.

Liefde,

M

xx